Korea Jindo Dog to rodzima koreańska rasa wywodząca się z wyspy Jindo, położonej u południowo-zachodniego wybrzeża Półwyspu Koreańskiego.
Dokładne pochodzenie Jindo nie zostało jednoznacznie wyjaśnione. Istnieje kilka teorii dotyczących przodków rasy, jednak za najbardziej prawdopodobne uznaje się, że Jindo wywodzą się od dawnych populacji psów zamieszkujących Półwysep Koreański na długo przed powstaniem współczesnych ras.
Psy w typie azjatyckiego szpica występowały dawniej w różnych częściach Korei. Populacja żyjąca na wyspie Jindo przez długi czas pozostawała jednak stosunkowo odizolowana od psów napływających z innych regionów. Ograniczony kontakt z obcymi populacjami sprzyjał zachowaniu charakterystycznego typu, użytkowości oraz cech przystosowanych do lokalnych warunków.
Jindo rozwijały się przede wszystkim jako psy towarzyszące mieszkańcom wyspy w codziennym życiu. Wykorzystywano je do polowania, pilnowania gospodarstw oraz ochrony obejścia. Przez wiele pokoleń o przetrwaniu i rozmnażaniu psów decydowały przede wszystkim ich sprawność, inteligencja, samodzielność i zdolność do współpracy z człowiekiem.
Nazwa rasy pochodzi bezpośrednio od wyspy Jindo, z którą jej historia i tożsamość pozostają nierozerwalnie związane.
Funkcja
Funkcja użytkowa rasy ma ogromne znaczenie dla zrozumienia jej budowy, zachowania i charakteru.
W przypadku Jindo cechy te nie zostały ukształtowane wyłącznie przez świadomą selekcję człowieka. Równie ważną rolę odegrały warunki środowiskowe, w jakich psy żyły przez kolejne pokolenia, oraz konieczność samodzielnego radzenia sobie w codziennym życiu. Z tego powodu Jindo bywają opisywane jako rasa „ukształtowana przez naturę”.
Tradycyjnie Jindo pełniły wiele funkcji jednocześnie. Towarzyszyły ludziom podczas polowań, pilnowały domów i gospodarstw, ostrzegały przed zagrożeniem oraz poruszały się samodzielnie w trudnym terenie. Wymagało to od nich sprawności, orientacji, odwagi, wytrwałości i zdolności do podejmowania decyzji bez stałego kierowania przez człowieka.
To istotna różnica w porównaniu z wieloma rasami tworzonymi przez człowieka z myślą o jednym, ściśle określonym zadaniu. Aby właściwie zrozumieć Jindo, należy więc patrzeć nie tylko na ich wygląd, lecz również na sposób poruszania się, podejmowania decyzji, reagowania na otoczenie i współpracy z człowiekiem.
Dopiero obserwacja większej liczby psów pozwala dostrzec, które zachowania, predyspozycje i zdolności są charakterystyczne dla rasy oraz w jaki sposób wynikają z jej historii i pierwotnej funkcji.
Polowanie
Jindo ma w pełni zasłużoną opinię bardzo dobrego psa myśliwskiego. Instynkt łowiecki jest u tej rasy naturalny i nie wymaga wcześniejszego szkolenia, aby pies zaczął tropić, obserwować czy ścigać zwierzynę.
Młode psy często zaczynają od myszy, szczurów lub ptaków. W ten sposób uczą się cierpliwości, oceny odległości i właściwego momentu do ataku. Z wiekiem, jeśli mają ku temu okazję, mogą podejmować próby polowania również na króliki, jenoty oraz większą zwierzynę.
Wiele Jindo po upolowaniu małego zwierzęcia wracało z nim do właściciela. Nie było to zachowanie wyuczone, lecz naturalny sposób dzielenia się zdobyczą. Jeśli reakcja człowieka była negatywna, pies mógł jednak szybko przestać ją przynosić.
Psy poruszały się po wyspie na dużych odległościach, a czasem pozostawały poza domem przez kilka dni. Musiały więc bardzo dobrze orientować się w terenie i samodzielnie odnajdywać drogę powrotną. Zdolność ta do dziś jest jedną z najbardziej znanych cech Jindo i była wielokrotnie opisywana także u psów wywiezionych daleko od rodzinnej wyspy.
Na wyspie Jindo psy wykorzystywano przede wszystkim podczas polowań na dziki i jelenie, ale również na mniejszą zwierzynę.
Psy Jindo to niezależne psy myśliwskie, które polują samodzielnie na jelenie i sarny, a z niewielką pomocą człowieka również na dziki. Sarny, na które polują, ważą około 50 kg, a średnia waga psów to 13-16 kg dla suk i 16-20 kg dla samców. W Korei mamy odmianę jelenia, który jest bardzo bystry i szybki, jak królik.
W rzeczywistości psy Jindo nie są tak szybkie jak psy gończe, jednak od czasów prymitywnych mają wyjątkowy słuch i węch. Myślę, że psy te mają lepszy zmysł niż charty. Bardzo często jeżdżę na polowania z obcymi psami, ale psy tak wyczulone jak Jindo są niezwykle rzadkie.
Istnieje zapis, że w starożytności używano ich również do polowania na niedźwiedzie i tygrysy, które obecnie są uznane za wymarłe na Półwyspie Koreańskim. Aktualnie dziki to najniebezpieczniejsze zwierzęta.
Jindo są zasadniczo dobre w polowaniu na zwierzęta roślinożerne, łosie, sarny, a także dobre w polowaniu na mniejsze zwierzęta typu borsuki.
Znam kilka psów, które pomagają swoim właścicielom polować na dziki. Gryzą zwierzę, kiedy ludzie używają dzid.
Puszczone wolno będą szukać, tropić i polować na zwierzynę, a robią to nadal w bardzo prymitywny sposób.
Nie są zależne od człowieka, ale bardzo lojalne i posłuszne wobec niego.
Yoon Jeong-guk
Jindo są wolniejsze od psów gończych, ale mają od nich bardziej wyczulony węch i słuch.
Stróżowanie
Ponieważ Jindo przez długi czas żyły na wyspie w dużej mierze swobodnie, musiały nauczyć się wyznaczać i respektować własne terytoria. Teren psa zwykle częściowo pokrywał się z przestrzenią należącą do człowieka, który go wychowywał, karmił i z którym żył na co dzień.
Psy musiały znaleźć równowagę między zdecydowaną obroną swojego terenu a unikaniem niepotrzebnych konfliktów, które oznaczały stratę energii i ryzyko odniesienia obrażeń. Jednocześnie musiały nauczyć się odróżniać prawdziwe zagrożenie od codziennych sytuacji oraz akceptować osoby i zwierzęta należące do najbliższego otoczenia człowieka.
W ten sposób Jindo stał się uważnym i rozsądnym stróżem. Zazwyczaj dobrze zapamiętuje ludzi, miejsca i powtarzające się sytuacje. Nie reaguje bez potrzeby na zwykły ruch w sąsiedztwie, a stałych gości może z czasem zaakceptować. Pozostaje jednak czujny wobec obcych i szybko zauważa każdą zmianę w swoim otoczeniu.
W sytuacji, którą uzna za realne zagrożenie dla właściciela, domu lub własnych zasobów, potrafi zareagować zdecydowanie. Dotyczy to również obcych psów wchodzących na jego teren. Jindo nie jest jednak psem, który powinien atakować bez oceny sytuacji — jego siłą jako stróża jest przede wszystkim czujność, samodzielność i umiejętność rozpoznawania tego, co naprawdę odbiega od normy.
Przetrwanie
Istnieje kilka cech, które bardzo często obserwuje się u psów Jindo i które mogły mieć znaczenie dla ich przetrwania.
Czystość
Jindo zazwyczaj stara się załatwiać potrzeby fizjologiczne możliwie daleko od miejsca, w którym śpi i przebywa. Ten instynkt jest widoczny już u bardzo młodych szczeniąt, co mogę potwierdzić również jako hodowca tej rasy. Gdy tylko poznają możliwość wychodzenia na zewnątrz, bardzo szybko zaczynają dopominać się o wypuszczenie na „sikupę”.
Ostrożność wobec jedzenia
Jindo bywa nieufny wobec pokarmu podawanego przez obce osoby. Może także nie zainteresować się martwym zwierzęciem, którego sam nie upolował. Taka ostrożność mogła chronić psy żyjące swobodnie przed zjedzeniem czegoś zepsutego, zatrutego lub po prostu nieznanego.
Wrażliwość na relacje i zasady
Jindo bardzo uważnie obserwuje zachowanie ludzi i innych psów. Szybko zauważa, kto podejmuje decyzje, jakie zasady obowiązują w domu i czego może spodziewać się po poszczególnych osobach.
Nie oznacza to jednak, że potrzebuje ostrej hierarchii ani ciągłego udowadniania mu swojej pozycji. Znacznie ważniejsze są jasne zasady, spójność i przewidywalność. Jeśli każdy domownik reaguje inaczej albo pies raz może coś zrobić, a innym razem zostaje za to ukarany, Jindo bardzo szybko zauważy ten brak konsekwencji i zacznie podejmować własne decyzje.
Wykorzystywanie i kopiowanie treści oraz multimediów bez naszej zgody jest niedozwolone.
